Chaotisch

Richard Rorty, "Habermas and Lyotard on postmodernity"

Habermas probeert Marx en Freud te generaliseren door hun denken in een meer omvattende theorie te plaatsen. Lyotard is hier sceptisch over, omdat Habermas hiermee alleen maar een nieuw meta-verhaal opstelt, terwijl Lyotard alle meta-verhalen afwijst. Aan de andere kant heeft Habermas het idee dat deze kritiek op meta-verhalen, het opgeven van het idee van universaliteit, neerkomt op het verraden van de sociale hoop van het liberale democratische project.

Richard Rorty, "Heidegger, Kundera, and Dickens"

Martin Heidegger, Milan Kundera en Charles Dickens in één artikel geschreven door Richard Rorty--wat kan je nog meer willen? Zoals wel vaker begint Rorty met een gedachtenexperiment. Stel dat het Westen zichzelf vernietigt, het overlevende deel van de wereld een "ruthless campaign of de-Westernization" doorvoert, en dat dan over een paar honderd jaar mensen in Afrika proberen aan de hand van wat terug te vinden artefacten erachter proberen te komen wat het Westen was. Als er filosofen onder hen zijn, zullen deze op zoek gaan naar de essentie van het Westen.

Richard Rorty, "A Spectre is Haunting the Intellectuals: Derrida on Marx"

Stel dat Hitler de oorlog had gewonnen en dat de nazi's tot 1989 aan de macht waren gebleven. Stel verder dat ze veel meer dan werkelijk het geval was op Nietzsche hadden geleund, en iedereen vijftig jaar lang hadden volgepompt met de filosofie van het Nietzscheanisme-Hitlerisme. Zouden wij dan nu niet even genoeg hebben van Nietzsche? Op diezelfde manier, zegt Rorty, hebben Oost-Europese intellectuelen wel even genoeg van Marx. En trouwens, de gemiddelde linkse intellectueel in Engeland of Amerika heeft ook weinig interesse in zijn werk.

Richard Rorty, "Wittgenstein, Heidegger, and the reification of language"

In dit artikel betoogt Rorty dat de jonge Wittgenstein nog vastzat in een metafysisch beeld van taal, terwijl de jonge Heidegger daar al grotendeel vanaf was; maar dat Wittgenstein zichzelf steeds meer bevrijd heeft, terwijl Heidegger steeds verder is terug gezakt, zodat de late Wittgenstein wat dit betreft ver boven de late Heidegger valt te prefereren.

Richard Rorty, "Moral identity and private autonomy: the case of Foucault"

In dit korte artikel illustreert Rorty zijn private/public-onderscheid aan de hand van Michel Foucault, die daar inderdaad erg geschikt voor is. Er zijn twee Foucaults, zegt Rorty: de Amerikaanse Foucault die autonomie in puur menselijke termen wil begrijpen en een liberaal is, en de Franse Foucault die denkt dat autonomie inhoudt dat je onmenselijke gedachten denkt en een anarchist is. Deze twee Foucaults corresponderen met twee verschillende motieven die hij had.

Richard Rorty, "Is Derrida a transcendental philosopher?"

Zie ook deze eerdere stukken van Rorty over Derrida. Ditmaal is het naar aanleiding van een boek van Rodolphe Gasché, The Tain of the Mirror. Wat is een "tain"? Goede vraag. Antwoord: "thin tin plate; also, tin foil for mirrors".

Richard Rorty, "Two Meanings of 'Logocentrism': A reply to Norris"

Na Philosophy as a Kind of Writing en Deconstruction and Circumvention nog een essay van Rorty over Derrida (en er komen er meer). Ditmaal reageert hij op kritiek van Christopher Norris, die claimt dat Rorty de argumentatieve dimensie van Derrida niet voldoende aandacht heeft gegeven.

Charles Taylor, "Rorty and Philosophy"

I

Taylor en Rorty hebben een oud debat lopen, waar Taylor hier nog maar eens een ronde aan toevoegt. Ze zijn het erover eens dat we afmoeten van de Cartesiaanse representationalistische epistemologie, maar niet over hoe dat moet. Voor Rorty moeten we stoppen de vragen de stellen; voor Taylor moeten we er betere antwoorden op vinden, omdat je anders vast blijft zitten in denkbeelden waarvan je alleen maar denkt dat je ze aan de kant hebt gezet.

Jean Bethke Elshtain, "Dont Be Cruel: Reflections on Rortyian Liberalism"

Volgens Elshtain is Rorty een intelligente en interessante denker, die echter steeds zijn gravitas ondermijnt door wat zij de "unbearable lightness of liberalism" noemt. En dat is wat ze in dit vrij kritische artikel zal betogen.

Richard J. Bernstein, "Rorty's Inspirational Liberalism"

Bernstein begint met een korte biografische schets van Rortys politieke denken, om vervolgens te claimen dat wat Rorty het mooiste vindt aan Dewey de overtuiging is dat wij mensen altijd een verschil kunnen maken in het creëren van een meer humane en rechtvaardige samenleving. Het gaat Dewey om het vervullen van de belofte van de democratie--een mooie wending, die ik hier graag affirmeer.

Syndicate content