Chaotisch

Donald Davidson, "Truth Rehabilitated"

In een kort artikel in Rorty and his Critics probeert Davidson te laten zien dat de juiste manier om over waarheid te denken niet die van de correspondentietheoretici is, maar ook niet die van de pragmatisten. Ik had uit Rorty altijd begrepen dat Davidson ontzettend cool was, maar hier zegt hij toch dingen waar je niet heel gelukkig van wordt! Daarover straks meer.

Michael Williams, "Epistemology and the Mirror of Nature"

1. The Emergence of Epistemology

In Philosophy and the Mirror of Nature maakt Rorty de op het eerste gezicht bizarre claim dat epistemologie een modern onderwerp is--iets wat gevormd is door Descartes, Locke en Kant, en dat Plato nog niet kende. Deze these noemt Williams de Emergence Thesis.

Joseph Rouse, "From Realism or Antirealism to Science as Solidarity"

Dit artikel (uit Richard Rorty van Guignon en Hiley) heeft een ondertussen klassieke vorm: je beschrijft hoe X bepaalde dualiteiten heeft weerlegd, en laat vervolgens zien dat X toch nog een dualiteit heeft aangenomen die ook nog overboord moet worden gezet. In feite zeg je dat je voorganger de laatste metafysicus was, maar dat jij nu echt de metafysica hebt overwonnen--denk Nietzsche, Heidegger, Derrida, Rorty.

Michael Williams, "Rorty on Knowledge and Truth"

Rorty on Knowledge and Truth is een goed artikel van Michael Williams uit Richard Rorty (Contemporary Philosophy in Focus, editors Charles Guignon & David R. Hiley) waarin hij een spanning onderzoekt tussen de Rortyaanse notie van "ironie" en de epistemologische houding van Rorty. Net als in een eerder artikel van zijn hand (in Rorty and his Critics) zal ook hier het skepticisme een belangrijke rol spelen.

Against the tradition

William James, "Pragmatism", Lezing I

The Present Dilemma in Philosophy, zo heet de eerste lezing in Pragmatism (1907) van William James. Wij hebben allen "een filosofie", en daarmee bedoelt James een "more or less dumb sense of what life honestly and deeply means" (p. 7). Zo'n filosofie is niet technisch. En toch gaat James het onverstandige doen: ons een technisch verhaal vertellen over filosofie. (Het valt volgens mij wel mee.)

Simon Blackburn, "Truth: A Guide for the Perplexed", Hoofdstuk 7 + 8

En dan nu, wonder boven wonder, een hoofdstuk waarin Blackburn iets gaat betogen waarmee ik het eens ben! Namelijk dat het onderscheid tussen constructief empirisme en realisme onzin is. Hij doet dit in termen van geloof; ik zou het zeker in een boek dat Truth heet in termen van waarheid doen, maar ja, dan komt Blackburn natuurlijk iets te dicht bij de pragmatisten in de buurt, dus dat wil hij niet.

REALISM AS SCIENCE; REALISM ABOUT SCIENCE

1. No Miracles

Simon Blackburn, "Truth: A Guide for the Perplexed", Hoofdstuk 5 + 6

Naarmate het boek vordert wordt Blackburn subtieler en interessanter, hoewel hij nog steeds vaak dingen zegt waarvan mijn wenkbrauwen omhoog gaan.

THE POSSIBILITY OF PHILOSOPHY

1. Getting Puzzled

Filosofische reflectie komt op gang wanneer we in bepaald gebied van ons denken op problemen stuiten, wanneer we niet meer vanzelfsprekend met onze termen aan de slag kunnen. Blackburn geeft een aantal voorbeelden: vrije wil en natuurwetten, de staat van normatieve feiten, de aard van waarschijnlijkheden. In al deze gevallen kan je vier posities kiezen.

Simon Blackburn, "Truth: A Guide for the Perplexed", Hoofdstuk 4

Het is een apart boek, dit boek van Blackburn. In plaats van een systematische verhandeling over waarheid lijkt hij gewoon alles te bespreken wat hij leuk vindt en wat er vaag mee te maken heeft. Gelukkig heeft hij over de meeste dingen wel langer nagedacht dan over zijn interpretatie van James in hoofdstuk 1, hoewel de snelheid waarmee Davidson en Collingwood van tafel worden geveegd bij mij wel vraagtekens oproept. Wat het boek aardig maakt is dat Blackburn schijnbaar van alles leuk vindt--alleen Derrida zelf lezen, dat lijkt toch nog een stap te ver te zijn voor een analytisch filosoof.

Simon Blackburn, "Truth: A Guide for the Perplexed", Hoofdstuk 2 + 3

Na het absurd slechte eerste hoofdstuk waren de twee volgende hoofdstukken van Truth een verademing. Ten eerste vermindert Blackburn zijn tendentieuze retoriek aanzienlijk; ten tweede gaat hij betere argumenten gebruiken; en ten derde komt hij voor zover ik kan zien niet meer met grove misinterpretaties aan, maar geeft hij zelfs erg redelijke interpretaties. Nu kan dat komen omdat ik niet genoeg van de aangehaalde auteurs af weet, dus geen garanties. Het kan trouwens ook komen omdat ik niet snel geneigd ben iemand ongelijk te geven die laat zien dat Thomas Nagel het fout heeft!

Simon Blackburn, "Truth: A Guide for the Perplexed", Hoofdstuk 1

Het eerste hoofdstuk van Truth: A Guide for the Perplexed heet "Faith, Belief and Reason" en zal vooral bestaan uit een confrontatie tussen William Clifford en William James. Clifford vindt dat we nooit iets mogen geloven zonder evidentie; James bestrijdt dit, en claimt dat er gevallen zijn--religie is een voorbeeld--waarin dit wel mag (hoewel hij zeker niet zegt dat het altijd mag).

1. Clifford's Duties

Syndicate content