Victor Gijsbers's Site - Philosophy, literature, interactive fiction, and more.

Na het absurd slechte eerste hoofdstuk waren de twee volgende hoofdstukken van Truth een verademing. Ten eerste vermindert Blackburn zijn tendentieuze retoriek aanzienlijk; ten tweede gaat hij betere argumenten gebruiken; en ten derde komt hij voor zover ik kan zien niet meer met grove misinterpretaties aan, maar geeft hij zelfs erg redelijke interpretaties. Nu kan dat komen omdat ik niet genoeg van de aangehaalde auteurs af weet, dus geen garanties. Het kan trouwens ook komen omdat ik niet snel geneigd ben iemand ongelijk te geven die laat zien dat Thomas Nagel het fout heeft!

Het eerste hoofdstuk van Truth: A Guide for the Perplexed heet "Faith, Belief and Reason" en zal vooral bestaan uit een confrontatie tussen William Clifford en William James. Clifford vindt dat we nooit iets mogen geloven zonder evidentie; James bestrijdt dit, en claimt dat er gevallen zijn--religie is een voorbeeld--waarin dit wel mag (hoewel hij zeker niet zegt dat het altijd mag).

1. Clifford's Duties

Dit belooft zowel veel als weinig goeds. Simon Blackburn schrijft helder en lekker, zoveel is zeker; hij kan soms subtiel en interessant zijn; maar hij kan ook met dubieuze interpretaties en met extreem slechte argumenten komen. Ik hoop eigenlijk wel dat de rest van het boek beter is dan wat ik tot nog toe gelezen heb (tot en met hoofdstuk 1), maar de paar zinnetjes die ik na wat bladeren over Derrida tegen kwam stemmen me niet hoopvol. We zullen zien.

Preface

Deconstruction and Circumvention, het vijfde artikel in Richard Rorty's Essays on Heidegger and Others, is opnieuw een analyse van het werk van Jacques Derrida, net zoals Philosophy as a Kind of Writing. Dit artikel is echter uit 1984, terwijl het eerdere uit 1978 is. We kunnen dus een iets bijgewerkte visie verwachten.

Als je Rorty leest, lijkt Derrida altijd zo begrijpelijk. Zo ook hier. Achter die begrijpelijkheid gaat natuurlijk een simplificatie schuil, en elke simplificatie is een vertekening--niet getreurd. Rorty's Derrida is ook interessant.

In dit artikel speelt Rorty John Dewey en Ashis Nandy tegen elkaar uit, waarbij het met name draait om de vraag of wetenschap/technologie (en het Westen) wel of niet inherent slecht en onderdrukkend is. Maar eerst, en dat is eigenlijk nog het meest verhelderende stuk van het artikel (dat zeker niet tot Rorty's beste behoort), maakt hij een onderscheid tussen drie betekenissen van "rationaliteit" en drie betekenissen van "cultuur" en onderzoekt hij de relaties hiertussen.

Heidegger, contingency and pragmatism is een artikel uit het tweede deel van Rorty's verzamelde essays, Essays on Heidegger and Others. Veel van die "others" zijn trouwens Derrida. Maar nu dus Heidegger! In dit artikel gaat Rorty een uiterst pagmatistische interpretatie van Heidegger geven, omdat hij wil laten zien tot waar de pragmatist met de meester uit Duitsland (om Safranksi's frase te gebruiken) kan meegaan, en waar hij afscheid van hem moet nemen.

De tweede tekst in Richard Rorty (Contemporary Philosophy in Focus, geredigeerd door Charles Guignon en David R. Hiley) is van Gary Gutting en heet Rorty's Critique of Epistemology. Zoals te verwachten valt worden Rorty's ideeën over kennis en waarheid hier besproken en geëvalueerd.

The Modern Origins of Epistemology

Het artikel Introduction - Richard Rorty and Contemporary Philosophy vormt het eerste hoofdstuk van Richard Rorty, een boek in de serie "Contemporary Philosophy in Focus" (hier in de tags afgekort met "CPiF"). Het boek is verschenen onder de redactie van Charles Guignon en David R. Hiley, die ook dit eerste hoofdstuk geschreven hebben, hetwelk een soort samenvatting van het denken van Rorty is. Hier dus een samenvatting van een samenvatting van Rorty.

1. Introduction

Herlezen van een jeugdfavoriet

Het was niet zonder enige spanning dat ik Tolkiens The Lord of the Rings uit de boekenkast pakte. Jarenlang is dit werk voor mij het boek der boeken geweest; vanaf dat ik het voor het eerst las toen ik een jaar of 11, 12 was, tot zeker het einde van mijn middelbare-schoolperiode. Ik weet niet precies wanneer Tolkiens werk deze geëxalteerde plaats verloor. Het was niet zo dat ik ineens een ander boek las dat The Lord of the Rings van de troon stootte; veel meer is het een gradueel proces geweest waarin mijn smaak langzaam veranderde en de felle liefde die ik voor fantasy voelde haast ongemerkt steeds verder bekoelde--iets wat nog niet eens zo zeer de schuld van Tolkien was, als wel van de grote hoeveelheden slechte fantasy die ik later las. (In een nog later stadium heb ik het kaf van het koren leren scheiden, of beter, koren leren vinden in de bergen van kaf, wat nog niet zo gemakkelijk is. Nu kan ik dus weer af en toe fantasy lezen.)