Victor Gijsbers's Site - Philosophy, literature, interactive fiction, and more.

Ik had Nooit meer slapen een jaar of vijf geleden al eens gelezen, en vond er toen niet veel aan. Maar ja -- in de tussentijd is het opnieuw aan mij aangeraden; het is door het Nederlandse publiek op de 6e plaats gezet van de lijst van beste Nederlandse boeken; en het is door de leden van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde op de 9e plaats in de Canon der Nederlandse Letterkunde.

V. is het debuut van Thomas Pynchon, en het eerste wat opvalt is hoeveel het al lijkt op zijn latere boeken. Dezelfde structuren, stijlen, thema's en zelfs gebeurtenissen die we in Gravity's Rainbow en Against the Day tegenkomen zijn ook in V. al aanwezig. Toch heeft V. een eigen identiteit, gedeeltelijk doordat het allemaal net wat lichter en gemakkerlijker verteerbaar is dan de twee latere hoofdwerken, en gedeeltelijk omdat het allemaal net wat minder goed in elkaar zit.

Although the book is subtitled "An approach to Interactive Fiction", it is actually for the most part a historical overview. Of the seven full-length chapters (chapter 8 is much shorter), five are almost entirely historical. This doesn't mean that it's just a bunch of dates: Montfort mixes the dry facts of history with literary criticism and judgement to create an interesting and enlightening discussion. But he is not, in chapters 3 through 7, especially concerned with theory.

(Ditmaal in het Engels, omdat ik vermoed dat een aantal Engelstaligen interesse zullen hebben.)

Op twaalfjarige leeftijd besluit Cosimo, oudste zoon van de lokale baron, na een ruzie aan tafel over een bord slakken zijn eigen weg te gaan: vanaf nu gaat hij in de bomen wonen. Zo gezegd zo gedaan, en elke hoop die zijn ouders hebben dat hij er na een paar dagen wel genoeg van zal hebben is ijdel. Cosimo zal de rest van zijn leven in bomen wonen (hoewel hij wel eens op een muur, in een paal, in een mast, of eenmaal op laken stapt, en overigens gigantische afstanden kan overbruggen door van boom naar boom te springen). Een bizar gegeven, zoals we dat van Calvino mogen verwachten.

Chapter 1: Physical theory and metaphysical explanation

1. Physical theory considered as explanation

Duhem onderscheidt twee doelen die we met een fysische theorie zouden kunnen hebben: het verklaren van experimentele wetten, of het samenvatten en classificeren van experimentele wetten. In dit eerste hoofdstuk zal hij op de eerste mogelijkheid ingaan, in het volgende hoofdstuk op de tweede.

Wat is een verklaring? Duhems definitie is zeer interessant:

Beckett is geobsedeerd door eindes die maar niet willen komen, aflopende zaken waarvan de helling zo geleidelijk is dat we nauwelijks weten of we glijden of stilstaan maar waar de mogelijkheid van een plotselinge afgrond altijd helder aanwezig is. Er lijkt steeds niets te gebeuren, maar wie weet of al die kleine non-gebeurtenissen niet ineens op zullen tellen tot iets? Deze gedachte wordt meteen aan het begin van het stuk geuit door de bediende Clov, die refereert aan de paradox van de hoop:

De tweede lezing uit Bradleys Shakespearean Tragedy heet Construction in Shakespeare's Tragedies, en is duidelijk minder interessant dan de eerste lezing (maar die legde de lat ook wel hoog). Wat Bradley hier zal doen is ons meevoeren langs de algemene opbouw van een tragedie, en ons wijzen op wat specifieke technieken van de bard.

1

Dit beroemde boek uit 1904 heb ik gisteren gevonden bij De Slegte in Den Haag, nadat ik kort geleden al zijn Oxford Lectures on Poetry had aangeschaft bij de corresponderende winkel in Utrecht. Laten we onmiddellijk beginnen met de (vrij geniale) eerste lezing, The Substance of Shakespearean Tragedy.

Introduction

Eén van de centrale thema's van Contingency, Irony, and Solidarity is het onderscheid tussen privaat en publiek, wat het onderscheid is tussen projecten van zelf-creatie en projecten van rechtvaardigheid. (Het is niet het onderscheid tussen de huiskamer en de marktplaats.) Ook in de introductie behandelt Rorty dit thema. Metafysische denkers, zo vertelt hij ons, hebben steeds geprobeerd ons te laten geloven dat