Victor Gijsbers's Site - Philosophy, literature, interactive fiction, and more.

Ik las een aantal recensies van Clausewitz, een recente roman van Joost de Vries. Verschillende hiervan gaan in op het wel of niet bestaan van een schrijver die in dit boek centraal staat, ene Ferdynand LeFebvre. Zo schrijft 8weekly:

Bij lezing van de roman Clausewitz van Joost de Vries komt er een moment dat je je niet langer kunt bedwingen en je op Google de zoekwoorden 'Ferdynand Lefebvre' intikt.

Het is natuurlijk niet de eerste keer dat Rorty over Habermas en Derrida schrijft, en de hoofdthema's zullen ons bekend voorkomen. Al onmiddellijk zegt Rorty dat deze twee filosofen elkaar aanvullen--Derrida is voor mensen die onder de indruk zijn van Heidegger maar aan hem willen ontsnappen, terwijl Habermas is voor mensen die Heidegger zinloos vinden. Zo ziet Habermas het echter niet--hij bekritiseert Derrida als een "filosoof van de subjectiviteit".

Stel dat Hitler de oorlog had gewonnen en dat de nazi's tot 1989 aan de macht waren gebleven. Stel verder dat ze veel meer dan werkelijk het geval was op Nietzsche hadden geleund, en iedereen vijftig jaar lang hadden volgepompt met de filosofie van het Nietzscheanisme-Hitlerisme. Zouden wij dan nu niet even genoeg hebben van Nietzsche? Op diezelfde manier, zegt Rorty, hebben Oost-Europese intellectuelen wel even genoeg van Marx. En trouwens, de gemiddelde linkse intellectueel in Engeland of Amerika heeft ook weinig interesse in zijn werk.

Zie ook deze eerdere stukken van Rorty over Derrida. Ditmaal is het naar aanleiding van een boek van Rodolphe Gasché, The Tain of the Mirror. Wat is een "tain"? Goede vraag. Antwoord: "thin tin plate; also, tin foil for mirrors".

Na Philosophy as a Kind of Writing en Deconstruction and Circumvention nog een essay van Rorty over Derrida (en er komen er meer). Ditmaal reageert hij op kritiek van Christopher Norris, die claimt dat Rorty de argumentatieve dimensie van Derrida niet voldoende aandacht heeft gegeven.

Deconstruction and Circumvention, het vijfde artikel in Richard Rorty's Essays on Heidegger and Others, is opnieuw een analyse van het werk van Jacques Derrida, net zoals Philosophy as a Kind of Writing. Dit artikel is echter uit 1984, terwijl het eerdere uit 1978 is. We kunnen dus een iets bijgewerkte visie verwachten.

Als je Rorty leest, lijkt Derrida altijd zo begrijpelijk. Zo ook hier. Achter die begrijpelijkheid gaat natuurlijk een simplificatie schuil, en elke simplificatie is een vertekening--niet getreurd. Rorty's Derrida is ook interessant.

We gaan verder waar we gebleven waren. En dat is bij het begin. Toch?

The Beginning

Vandaag was de eerste bijeenkomst van een leesgroep met Dirk-Jan en Leon; weliswaar kon Leon niet, maar we probeerden al zo lang een afspraak te maken dat we het toch maar door hebben laten gaan. Het boek dat we lezen heet Jacques Derrida, en het is geschreven door Geoffrey Bennington en Jacques Derrida zelf. Dat werkt als volgt. Bennington heeft een expositie van de ideeën van Derrida geschreven, een expositie die zo logisch en systematisch mogelijk is. De bovenste twee-derde van elke pagina bevatten dit verhaal van Bennington.