Op 12 november zullen een heleboel studenten naar Den Haag gaan om te protesteren tegen, onder andere, de bezuinigingen in het hoger onderwijs die dit demissionaire kabinet wil dooorvoeren. Of ik daar ook zal zijn weet ik nog niet, dat hangt onder andere af van de vraag of Grondslagen van de Quantummechanica verplaatst gaat worden. Op zich is het een nobel streven dat ook veel draagvlak heeft onder zowel studenten als docenten. Ook de Universiteit Utrecht heeft haar sympathie betuigt.
Maar in het schrift dat op onze WC hangt schreef één van mijn huisgenoten dat het toch geen zin had om te gaan protesteren. Men luistert toch niet. Ik heb hem of haar - ik weet niet wie het is - een vrij cryptisch antwoord gegeven: het minste wat je bereikt is dat je jezelf confronteert met je eigen standpunt, het beste wat je bereikt is wellicht een hoop media-aandacht en een verandering in de publieke opinie. Wat ik met de tweede helft van die zin bedoel is natuurlijk duidelijk. Mevrouw Nijs zal heus niet haar plannen laten varen als ze al die studenten voor haar raam ziet staan, maar als veel mensen zich bewust worden van de bizarheid van deze plannen kan de maatschappelijke druk om ze niet uit te voeren toenemen en een kritische waarde overschrijden. Dat zou natuurlijk uiterst mooi zijn, maar ik ben realistisch genoeg om in te zien dat de kans hierop niet heel erg groot is.
Maar wat bedoel ik met het eerste deel van de zin? Je kent je eigen standpunten toch, dus hoe zou een protestactie je ermee kunnen confronteren? Welnu, er is een verschil tussen simpelweg iets vinden, en iets 'met je hele hart' vinden - indien men mij deze goedkope uitdrukking zou willen vergeven. Wanneer je simpelweg zegt: "Ik ben het niet eens met deze plannen!", hoef je er nog niet van doordrongen te zijn dat je ze slecht vindt. Als je naar zo'n protestactie gaat, wordt je echter met je neus op het feit gedrukt dat je er kennelijk zelfs iets voor over hebt. Vragen als "Waarom vind ik dit?", "Wat zijn precies mijn argumenten?" zullen onwillekeurig bij je opkomen en moeten ten minste op een basaal niveau beantwoord worden. Je zal je standpunt dus aanscherpen en je er volledig van bewust worden dat dit iets is waarvoor jij staat. Het is een persoonsdefiniërende ervaring precies in zoverre als het je omvormt tot voorvechter van de zaak waarvoor je protesteert. "Of ik nu wel of niet ga, dat maakt toch niet uit op al die duizenden mensen die komen" is dus geen goed argument om niet te gaan protesteren. "Ik wil helemaal geen voorvechter van deze zaak worden, zo na staat zij mij niet!" is dat echter wel...

Back