Created: March 2, 2003
Last Changed: March 2, 2003
Placed: March 18, 2003
Een gedicht voor een heel speciaal iemand.
Zaden van hoop komen immer tot wasdom
Zelfs geplant in witte vergetelheid
Groeien zij uit tot citrusvruchten
En perken vol gele bloemen
Zij die reeds uit dorre gronden
Door wilskracht en moed uitbundige
Kleurrijke struiken geschapen heeft
Zij die een doodse en angstige stilte
Maakte tot vrolijk gezang van de vogels
En op hun wijsjes het dansen verstond
Hoe is zìj gerechtvaardigd te menen
Dat hier in de rijke tuin van haar leven
Bomen wellicht nooit zullen groeien
Zaden van hoop komen immer tot wasdom