De stilte in de storm

Lachend en huilend drijf ik mee
Op woorden van een zwarte zee
Een mensenleven dolen
Van immer zoeken, woeste storm
Kakofonie van inhoud, vorm
Een queeste onbevolen

Soms stuwt de wind der geest mij voort
Naar een vergelegen, lieflijk oord
Een vriendelijke kust
Maar weldra steekt de storm weer op
En kiest voor mij het ruime sop
Wij gunnen mij geen rust

Bevrijd mij dan van taal en toon
Toon mij het leven doodgewoon
Een glimlach en een traan
Dan blijkt een zoen van man en vrouw
Een welgemeend 'Ik houd van jou'
Mijn eiland in de oceaan

Back