Moge dit gedicht spreken in de stilte die achterblijft.

Voor M.B. en M.L.

Een tweetal levens bruut verstoord
Verstild tot radeloze kreet;
Als houten wachters van het leed
Hebben zij ons gevoel verwoord.

Ik denk aan jullie en ik ween
De wereld is mij flets en vreemd
En wij beseffen nu: je neemt
Het laatste afscheid steeds alleen.

In ledig duister zweeft mijn geest
En kreet om wat er is geweest -
Dan plots dit beeld in mijn verstand:

De tonen van een Frans chanson
Weerklinkend in de najaarszons
En jullie, schreidend, hand in hand.

Back