Dit is het geredigeerde transcript van de eerste maal dat ik RPG Breaking the Ice van Emily Care Boss speelde, met Remko van der Pluijm. Het was overigens ook de eerste keer dat ik via het medium IRC speelde. Uit dit transcript is alles weggehaald dat Remko en tegen elkaar zeiden over het spel dat niet directe narratie was - dus alles met betrekking tot dobbelstenen, het smeden van plannen, het bedenken van zogenaamde 'Compatibilities', enzovoorts. Wel heb ik het vooraf laten gaan door een korte beschrijving van de karakters.

KARAKTERS

Rhanko is een man van 35 jaar, afkomstig uit Joegoslavië. Hij werkt als filosoof; vaart graag met zijn oude zeilboot; valt zijn collega's niet af; spreekt niet over zijn oorlogstrauma's; voelt zich te goed voor 'gewone' vrouwen; en komt in relaties vaak bazig over. Het probleem waar hij aan het begin van de dates mee worstelt is dat hij Marianne te gewoon vindt.

Marianne is een vrouw van 28 jaar. Zij is technisch bedrijfskundige, en werkt als zeer resultaatgericht manager bij een groot softwarebedrijf; zij beklimt bergen om zich gelukkig te voelen; is bang dat relaties op fysiek geweld uitlopen; verbergt haar gevoelens; en hunkert naar warmte. Het probleem waar zij aan het begin van de dates mee worstelt is dat zij Rhanko bedreigend vindt.

EERSTE DATE

Ulfgar Rhanko en Marianne zitten aan een vrij grote tafel van een modern restaurant. Meteen vanaf het begin is hij aanwezig.

Ulfgar "Weet je? Ik persoonlijk houd wel van zo'n restaurant als dit. Lekker de ruimte. Het doet me herinneren aan die oude zeilboot van mij, die nog altijd in de jachthaven ligt. Is echt een hobby van me..." Duidelijk mijmerend komt dit eruit. Vol verwachting kijkt Rhanko richting Marianne

VictorG "Een zeilboot? Is die alleen voor op meren, of is het een zeewaardig schip?"

Ulfgar "Nou... het is origineel bedoeld voor op meren. Maar na wat geklus in m'n vrije tijd is het een zeewaardig schip geworden."

VictorG "Werkelijk?" Marianne lacht een schuchtere glimlach. "Durf je je leven toe te vertrouwen aan je eigen kluskunsten? Ik denk dat ik de griend in saffraansaus neem."

Ulfgar Een brede glimlacht verschijnt op het gezicht van Rhanko. "Natuurlijk. Ik weet welke kwaliteiten ik heb en ik weet ook wat ik aan wie kan toevertrouwen. Natuurlijk heb ik niet alles zelf gedaan."

Ulfgar Hij neemt ondertussen een slok van zijn rode wijn, een Bordeaux uit 1987. "Hmm... die Griend ziet er inderdaad erg goed uit. Ik denk dat ik daar ook voor ga."

VictorG "Vreemd eigenlijk, dat ze rode wijn serveren in een visrestaurant. Ga je met die zeilboot ook vissen, of is het puur het zwerven over de zee dat je aanspreekt?"

Ulfgar "Nee, het is inderdaad die vrijheid. Soms kijk je over het water uit en staar je naar dat grote niets. Het is zoveel meer dan een mens kan bevatten.

Ulfgar Hij kijkt een beetje beteuterd naar zijn rode wijn, waarvan hij nog eens een slok neemt. "Zeg, heb jij eigenlijk verstand van wijnen? Allicht dat je me een goede voor vis kan aanraden?"

VictorG "Hoe dan ook zou ik een witte wijn nemen. Misschien deze Chardonnay... zal ik er een fles van bestellen?

VictorG Mariannen wuift met een kort handgebaar naar de ober, die onmiddellijk aan komt snellen, waarna zij - zonder op antwoord van Rhanko te wachten, de fles Chardonnay bestelt.

VictorG "Die vrijheid en het niets," gaat ze dan verder. "Ik weet precies waar je over spreekt. Het is wat mij zo trekt naar de bergen."

Ulfgar Even staart Rhanko naar de vlugge reactie van Marianne. Hoe kon ze zo maar, zonder er naar te vragen, zo een wijn bestellen? Wat een brutaliteit! En dan ook nog zo'n 'gewone' Chardonnay. Dat ze meteen inzag dat rood niet de goede was, dat siert haar. Maar Chardonnay??

Ulfgar Even blijft hij stil en probeert hij de gedachte van zich af te schudden. "Hmm? De bergen? Zo, dus je bent wel heel erg sportief? Ben dan niet bang ervoor om jezelf over te geven aan zo'n groot gehemelte? Jij tegen de bergen?"

VictorG "Ja, dat is het precies - ik tegen de bergen. Wanneer je hem bedwongen hebt, zo'n top, en doodmoe boven staat - en dan uitkijkt over de hele wereld, vanaf een positie ver boven alles... dat is vrijheid."

Ulfgar "Allicht. Maar ik kan me niet begrijpen dat je geen vertrouwen kan hebben in een boot, een machine, gebouwd om de woeste zee te kalmeren, terwijl je je wel aan jezelf kan overlaten?"

VictorG "Ik weet niet, het lijkt me - beangstigend, om alleen maar een paar planken en duizend meter water onder je te hebben. Vind jij het ook zo leuk hoe je in deze restaurants de kok bezig kan zien?"

Ulfgar Rhanko had nog niet naar de open keuken gekeken. "Ja, ach. Het is zeker heel knap om te zien hoe die koks soms goochelen met voedsel." Ondertussen komt de ober met de Chardonnay aanzetten. Het etiket van de fles zegt hem al genoeg.

VictorG "Ah, de wijn. Heerlijk. Maar jij gaat dus vaak varen?"

Ulfgar "Absoluut. Of ik pleeg onderhoud aan de boot. Het is best fijn om, tussen je werkzaamheden door, zo'n hobby te hebben. Nu we het daar toch over hebben... Wat doe je eigenlijk voor werk? Je was toch manager?"

VictorG "Ja, inderdaad, ik werk bij Sybase Nederland. Ik leid de Technical Support afdeling."

Ulfgar De verse vis is ondertussen al te ruiken vanuit de keuken. Dampende borden komen aanzetten met de vis netjes opgediend. "De Technical Support afdeling? Dat klinkt als een hele verantwoordelijkheid. Is dat niet pittig voor een vrouw om in zo'n toch wel mannenwereld, die de techniek is, te zitten?"

VictorG De ober zet beide borden netjes op tafel. Marianne knikt hem kort toe als teken van dank. "Ik ben van mening dat het verschil tussen man en vrouw niet belangrijk is op de werkvloer. Je moet een puur zakelijke relatie met elkaar hebben."

Ulfgar Rhanko knikt de ober ook toe. "Een fantastische instelling. Reageert de rest van de werknemers er ook zo op?"

VictorG "Ik heb nooit problemen gemerkt." Iets lijkt Mariannen niet lekker te zitten, en ze verandert snel het onderwerp. "Zeg, dat filosoferen, kan je dat nu beter op een kantoor doen, of bedenk je de beste gedachten wanneer je over de oceaan staart?"

Ulfgar "Vrijheid inspireert, dat zeker. Je zou eens met me mee moeten gaan om het ook eens te proberen. Desnoods nemen we een groot meer. Wanneer je op het IJsselmeer vaart, is het zo groot als de zee, maar je kan toch het vertrouwen van een meer hebben."

VictorG "Ja." Marianne kijkt Rhanko aan over haar glas Chardonnay. "Het IJsselmeer kan ik denk ik nog wel aan. Het lijkt me heel leuk om dat een keer te doen."

Ulfgar "Fantastisch. Ik hoop dat ik je kan bewijzen waarom het, net als bergbeklimmen ook ongetwijfeld zal doen, zoveel vrijheid kan bieden voor je."

VictorG "Werkelijk, deze vis is buitengewoon. Ik moet die kok straks vragen waar hij zijn saffraan koopt, want zo krijg ik hem niet in de supermarkt. Zeg," even aarzelt Marianne, "zou ik je een persoonlijke vraag mogen stellen?"

Ulfgar "Inderdaad. Het smaakt fantastisch." Rhanko kijkt even wat ondeugend naar haar. "Dat hangt er vanaf op welk vlak. Maar stel maar."

VictorG "Nou, je komt toch uit Joegoslavie?"

Ulfgar "Eh.. Ja. Ik ben 13 jaar geleden gevlucht." Z'n stem wordt een stuk onzekerder. "Hoezo?"

VictorG Ze durft het nauwelijks te vragen, maar voor haar hangt alles ervan af. "Je moet niet antwoorden als het te pijnlijk voor je is, maar, eh... heb je ook zelf meegevochten in de oorlog?"

Ulfgar Lang blijft het stil aan de tafel. Een kleine traan loopt van Rhanko's wang. "Nee... maar ik heb er wel m'n eh..." De traan valt van z'n wang op z'n kostuum. Hij kijkt zwijgend naar de grond.

VictorG "O, uh, nee..." Marianne kijkt beschaamd naar de grond. "Ik bedoel, laat maar. Ik vroeg het me alleen of omdat ik... omdat ik nogal bang ben voor geweldadige mannen. Maar laat maar zitten. We kunnen het beter over iets leukers hebben."

Ulfgar "Nee, het spijt me. Ik zou juist degene moeten zijn die zich moet schamen. Ik moet leren om mezelf erover heen te zetten. Het is ook al zo lang geleden."

VictorG "Nee, ik bedoel, maar... misschien kunnen we afrekenen en ergens heen gaan waar we wat intiemer kunnen praten? De ruimte hier begint op mijn zenuwen te werken."

Rhanko Rustig wordt de papierhandel afgehandeld. Rhanko besluit om de rekening voor zich te nemen als een echte gentleman. Gezamelijk lopen ze naar een klein cafétje in de buurt ervan. Het is nog niet echt heel erg druk. De verlichting is ietwat gedimd, maar nog wel helder genoeg om alles goed te kunnen overzien. Rhanko gaat aan een klein tafeltje, dat tegenover de bar op een verhoging staat, zitten.

MarianneB "Misschien moeten we niet praten over de oorlog. Daar zijn dates niet voor, toch?"

Rhanko "Fijn dat je er zo over denkt. Wil je wat te drinken? Ze hebben hier zowel veel verschillende bieren als verschillende soorten wijnen. Of wil je wat sterkers?"

MarianneB Even bestudeert Marianne de kaart. "Een Armagnac lijkt me wel lekker," zegt ze.

Rhanko Wanneer de ober komt, bestelt Rhanko een Cruzac en een Armagnac bij de ober. "Zou ik eerlijk tegen je mogen zijn? Ik beloof je dat ik beleefd zal blijven." Hij maakt een gebaar alsof hij erbij zweert.

MarianneB "Eerlijk? Uiteraard!" Ondanks haar snelle acceptatie voelt Marianne zich zenuwachtig. Hij gaat haar vertellen dat hij haar niet leuk vindt.

Rhanko "Weet je? In het begin wist ik niet precies wat ik van je moest denken. Een manager, een vrouw die op zichzelf staat. Maar je bent helemaal niet zoals al die anderen. Ik had echt verwacht om weer zo'n typetje te krijgen. Maar zaken als bergbeklimmen... wow.. ik heb nog nooit van een vrouw gehoord dat ze dat doet."

MarianneB Een golf van opluchting overspoelt haar zenuwen. "Nou, ik... ik ben zeker niet de enige vrouwelijke bergbeklimster. Maar, dank je."

MarianneB "Wat," Marianne glimlacht uitdagend, "wat voor typetje had je dan precies verwacht, Rhanko?"

Rhanko "Hmm.. Ik weet niet... Zo'n overdreven feministische vrouw. Zo iemand die al bij het eerste contact duidelijk maakt dat ze de baas is."

MarianneB "En jij hebt liever een onderdanige vrouw?"

Rhanko "Tsja... Dat heb je me niet horen zeggen. Er is alleen wel nog een duidelijk grijs gebied daar tussenin, nietwaar?" Rhanko voelt het gesprek helemaal de verkeerde kant op gaan. Snel neemt hij een nip van zijn glas. "Maar wat zoek jij eigenlijk in een man? Hij mag geen oorlogsmisdadiger zijn, zoveel weet ik al."

Rhanko "Weet je wat het is? Er zijn al zoveel normale vrouwen. Ik zoek iemand die een toevoeging aan mij is."

MarianneB "En wat voor vrouw zou een toevoeging zijn aan jou? Weet je wat je zoekt?"

Rhanko Even valt hij stil. Marianne kan duidelijk merken dat ze een gevoelige snaar hier raakt. "Ik heb daar wel een bepaald gevoel over ja, hoezo?"

MarianneB "Het lijkt me nogal interessant om dat te weten, zodat ik beter kan inzien of ik wel een 'toevoeging' aan je leven ben." Haar stem is koud.

Rhanko Een beetje wanhopig kijkt Rhanko haar aan. Snel kijkt hij rond. Plots ziet hij een, naar zijn mening, sletterig uitziende vrouw staan. "Kijk, dat bedoel ik nou met iemand die ik niet zou mogen. Veel te ordinair waarschijnlijk." Plots zwaait de vrouw naar Marianne.

MarianneB Marianne zwaait terug.

MarianneB "Dat is Hanke, mijn buurvrouw," zegt ze. Er is geen spoortje warmte meer in haar blik te ontdekken.

Rhanko "Oh. Eh.. ja.. natuurlijk kan ze best een vriendelijke vrouw zijn..."

Rhanko Marianne ziet de wanhopigheid in zijn ogen uitstralen. "Het spijt me dat ik het niet goed weet te verwoorden. Maar ik voel bij jou wel dat ik zo'n gevoel. Ik bedoelde het niet zo, maar ik kon gewoon geen voorbeelden vinden."

MarianneB Ach, wat schattig, hoe hij hulpeloos probeert om goed te maken wat hij zo sukkelig zegt. Marianne's hart smelt een beetje meer, maar ze laat niets aan Rhanko merken.

MarianneB Twee uur en verschillende alcoholische consumpties later is de stemming aan het tafeltje aardig omgeslagen.

MarianneB "... en toen liet Jasper die hele stapel database uitdraaien uit zijn handen vallen, alle 500 pagina's, en begon als een gek achter die wesp aan te rennen!", eindigt net een hilarisch verhaal van Marianne.

Rhanko "Prachtig, ik kan het me echt voorstellen." Demonstratief staat hij, al is het wat bedwelmd, op en pakt hij de kaart van de tafel. Hij laat de kaart heel onhandig vallen en kijkt verdwaasd om zich heen.

MarianneB "Gekkie," giechelt Marianne. Een zacht stemmetje in haar hoofd mompelt dat het maar goed is dat Hanke al een uur geleden naar huis is gegaan.

MarianneB "Misschien," zegt ze, en staat resoluut op, "moeten we deze avond maar ten einde verklaren."

Rhanko "Moet dat nu echt?" Wederom demonstratief pakt hij haar jas van haar stoel en houdt hem achter haar. Een gegiebel komt van beiden terwijl ze proberen om de jas aan te doen.

MarianneB Wanneer ze buiten staan kijkt Marianne Rhanko diep in de ogen. "Zou je mij heel even vast willen houden?," vraagt ze, kwetsbaar.

MarianneB Terwijl Rhanko zichtbaar nadenkt over het verzoek, schiet de hak van Marianne's linkerschoen van de rand van het trottoir af. Onder invloed als ze is valt ze tegen Rhanko aan, die zich maar half staande kan houden.

MarianneB "Oeps. Sorry," giechelt Marianne.

Rhanko Stevig pakt Rhanko haar beet. Hij knijpt een beetje in haar billen, terwijl hij zegt:"Zeg.. we kunnen beter ergens anders gaan liggen hoor."

MarianneB Geschrokken zet Marianne drie stappen achteruit.

MarianneB "Misschien... misschien kunnen we beter gewoon naar huis gaan. Naar ons eigen huis, bedoel ik."

Rhanko Rhanko kijkt haar verdwaasd aan. Hij heeft haar toch alleen maar opgevangen? Ze zou juist blij moeten zijn. Soms kan hij vrouwen werkelijk niet begrijpen. Zwijgend loopt hij langs haar op weg naar huis.

MarianneB Voordat ze in slaap valt ligt Marianne eerst een uur te huilen. Zou ze het verpest hebben? Zou hij ooit nog terugkomen op het voorstel van die boottocht?

TWEEDE DATE

MarianneB Marianne zit al dagen te wachten of Rhanko haar nog eens zal bellen. Eigenlijk gelooft ze er niet meer in.

MarianneB Maar telkens wanneer de telefoon gaat voelt ze adrenaline door haar lichaam gieren, hoe zeer ze ook tegen zichzelf zegt dat hij toch nog zeker niets voor haar betekent.

MarianneB Ring, ring! De telefoon snerpt doordringend. "Met Marianne?", zegt ze, zo kalm mogelijk.

Rhanko Rhanko heeft het de laatste tijd razend druk gehad. Eigenlijk zou hij Marianne nog een keer moeten bellen, maar het laatste moment van de avond viel hem zwaar tegen. Niet dat hij hoopte dat het een makkelijke vrouw zou zijn, integendeel.

Rhanko Hij wil haar nog een kans geven. Eentje dan. Hij heeft al wat moeite voor haar moeten doen.

Rhanko "Hoi, met Rhanko. Je weet wel, van vorige week. Hoe gaat het met je? Nog druk gehad?"

MarianneB "O, he, Rhanko. Ja, razend druk, allerlei reorganisaties op de zaak, je kent dat wel. En jij?"

Rhanko "Je wil niet weten. He, luister eens, ik heb nog eens zitten denken. Omdat we beiden drukke mensen zijn, zou het ons allebei allicht wel uitkomen wanneer we eens proberen om wat uit te waaien op het IJsselmeer?"

MarianneB "O, ja, dat lijkt me hartstikke leuk, Rhanko. Even mijn agenda erbij pakken..."

MarianneB Marianne wacht een tiental seconden, hoewel ze uiteraard al haar afspraken uit haar hoofd weet.

Rhanko Rhanko onderbreekt haar... "Waarom niet gewoon nu?"

MarianneB "O, uh..." Het is even stil.

Rhanko Op de achtergrond hoort Rhanko z'n zus binnenkomen. Hij was helemaal vergeten dat zij haar zoontje zou komen ophalen. "Oh, Rhanko, daar ben je? Godzijtdank, ik dacht dat je weer was weggegaan." Het overige geluid wordt overstemd doordat Rhanko onhandig probeert om de klank van de stem te dempen.

MarianneB "Uhm, Rhanko? Ben je daar nog?"

Rhanko "Eh... jahaah. Even wachten, er komt hier iemand binnen. Ik was het zoontje van m'n zus helemaal vergeten. Ik heb net op hem opgepast..." Pas nu realiseert Rhanko zich dat zijn 'Nu' enigzins onbenullig overkomt. Hoe kon hij ooit een kind vergeten?

MarianneB "O, maar... maar dan komt het misschien niet zo goed uit om nu te gaan zeilen? Of gaan je zus en haar zoontje ook mee?" Er klinkt twijfel door in Marianne's stem.

Rhanko "WAT?" De stem van z'n zus overstemt het geluid van Marianne. "Moet jij nu weer zo nodig je date doen? Ik dacht dat je zou oppassen?" Rhanko houdt z'n hand voor de hoorn, wanneer hij smekend zegt:"Alsjeblieft? Ik weet dat ik het had belooofd, maar dit is echt belangrijk voor me. Ik mag deze vrouw echt..."

MarianneB Marianne hoort alleen ruis. "Rhanko? Rhanko?"

Rhanko "Eh.. sorry... een klein misverstandje tussen m'n zus en mij. Ik kom er zo snel mogelijk aan." Rhanko kan niet verhinderen dat z'n zus de hoorn afpakt en door de telefoon snauwt: "Nee, hij komt niet mee. Ongetwijfeld heb jij het net als hem heel erg druk. Je bent blijkbaar wel belangrijk voor hem wanneer hij z'n familie negeert." Bot verbreekt ze de verbinding.

MarianneB *piep piep piep* Beteuterd en verward kijkt Marianne naar de telefoon.

MarianneB Maar Marianne pakt toch maar haar regenjas van zolder, voor het geval Rhanko inderdaad zo langs komt.

MarianneB Wanneer de deurbel gaat, heeft Marianne al veel meer dan haar regenjas gehaald. Ze heeft boterhammen gesmeerd om op te kunnen eten op het water, heeft haar bootschoenen onderuit een - overigens geheel opgeruimde - kast gehaald, en het weerbericht voor de rest van de dag uitgeprint.

MarianneB "Rhanko, kom binnen! Ik was al bang dat je niet meer zou komen." Ze glimlacht.

Rhanko "Eh.. ja... Ik had wat eh... strubbelingen. Maar goed.. ik ben er alsnog." Rhanko stapt naar binnen en veegt z'n schoenen. Vragend kijkt hij:"Schoenen uit?"

MarianneB "Nee, nee, kom binnen. Marja komt toch vanmiddag schoonmaken. Ik heb alvast wat dingen klaargelegd." Mariannen wijst op het brood, het weerbericht, en de warme kleding die ze ook op tafel heeft gelegd. "Kopje thee?"

Rhanko Een beetje beteuterd kijkt hij naar de uitgebreide voorbereiding. "Ja, lekker. Zo, goed voorbereid?"

MarianneB "O, nee hoor, dit is gewoon wat ik toevallig in huis had. Een beetje praktisch nadenken kan geen kwaad, zeg ik altijd." De waterkoker begint lustig te stomen.

Rhanko "Dat is waar. Allicht dat ik dat ook wel had kunnen verwachten van een manager. Alles tot in de puntjes regelen." Hij kijkt haar een beetje plagend aan terwijl hij zegt:"Maar je werk is nu over he. Goede voorbereiding is goed, verder is het genieten van vrijheid."

MarianneB "Manager? Bergbeklimmer, zal je bedoelen! Je zou niet aan het einde van de bergwandeling, wanneer de hut in zicht komt, willen bedenken dat je slaapzak nog in het dal ligt, wel?" Marianne pakt twee kopjes.

Rhanko Hij grinnikt een beetje. "Geintje maar." Ondertussen denkt hij hoe anders zij toch wel is.

MarianneB Marianne en Rhanko drinken hun thee; de familieruzie komt niet meer ter sprake, en na een kwartiertje gaan ze op weg.

Rhanko Na een half uurtje rijden komen Rhanko en Marianne bij zijn plezierjachtje aan. Hij pakeert zijn auto in een van de parkeerdoks. Vriendelijk groet hij de havenmeester, die hij al vaker is tegengekomen.

Rhanko "Weet je al iets van boten? Anders kan ik je wel wat kleine dingen vertellen, mocht je erin geďnteresseerd zijn." Ondertussen loopt hij naast Marianne verder richting het dok waar zijn zeilboot voor anker ligt.

MarianneB "Ik weet dat ze blijven drijven, maar daar houdt het wel een beetje mee op." Marianne vindt de haven maar een ongure en onveilige plek.

Rhanko Rhanko kijkt naar haar en ziet haar ongerustheid. Hij grijpt dit moment aan om dichter bij haar te gaan staan. Hij slaat voorzichtig een arm om haar heen, terwijl hij zegt:"Kijk, zie je dat schip daar aan het einde van de steiger? Dat is er een van de Zeemeeuwklasse. Een klassieker. Op zo'n schuit heb ik geleerd te varen."

MarianneB Marianne krimpt een klein beetje ineen; niet zichtbaar voor omstanders, maar voelbaar voor Rhanko.

MarianneB "Zeemeeuwklasse, is dat groot of klein?", vraagt ze echter, alsof de arm de gewoonste zaak van de wereld is.

Rhanko Hij kijkt haar een beetje verbaasd aan op het moment dat ze inkrimpt. Wat twijfelachtig trekt hij zijn arm terug. "Het spijt me. Ik had even behoefte aan eh... wat comfort. Ik zit nog steeds wat met die laatste zin van m'n zus."

MarianneB "Wat zei je zus tegen je?"

Rhanko "Ze zei dat ze niet kon geloven dat ik iemand belangrijker vond dan haar. Dat ik niet eens voor haar klaarstond. En dat terwijl ik er altijd voor haar was. Tuurlijk, ze heeft me ooit geholpen toen ik in de put zat, maar zij zat dat op dat moment net zo goed."

Rhanko Aan zijn woorden en gebaren is wel duidelijk dat het hier gaat over Rhanko's verleden... over die verdomde oorlog.

MarianneB "Huh." Marianne knikt instemmend. "Familie doet dat altijd: veel vragen, maar nooit iets terugdoen. Mijn zus bijvoorbeeld - maar laat ik je daarmee niet vervelen."

Rhanko Rhanko kijkt haar recht in de ogen aan. "Jij ook al?" Het moet een vreemd beeld zijn voor een eventuele aanwezige. Twee mensen, die, ondanks de afstand tussen hen (Rhanko stapte op het moment dat hij z'n arm terughaalde achteruit) toch indringend naar mekaar kijken.

Rhanko "Je verveelt me er echt niet mee. Bij mij is het pas recentelijk. Tenzij je er natuurlijk niet over wil praten."

MarianneB "O, nee, ik bedoel, jij weet waar ik over spreek. Mijn vriendinnen begrijpen dat soort dingen niet." Even slikt Marianne.

MarianneB "Mijn zus is zes jaar jonger dan ik, dus ik was 23 toen zij als 17-jarige zwanger werd en door onze ouders het huis uit werd geschopt. Ik had net mijn eerste baantje, en een miniscuul apartement."

MarianneB "Maar ik nam haar in huis, en ik heb haar op alle mogelijke manieren ondersteund. Alle! Krom heb ik voor haar gelegen."

MarianneB "Maar als ik het later eens moeilijk had, dan gaf ze geen thuis." Marianne kijkt somber.

Rhanko "Jezus zeg. Als ik jou was had ik al lang niets meer met haar te maken gehad. Ik zou dat echt niet pikken. Wie denkt ze wel dat ze is?"

MarianneB Marianne kijkt hem een beetje geschokt aan. "Hoe bedoel je? Het blijft toch mijn zus, die laat ik niet zomaar in de steek."

Rhanko "Ja, eh... natuurlijk... maar... ik bedoel..." Op het moment dat Rhanko zo geschokt reageert, gaat z'n telefoon. Geërgerd neemt hij op:"WAT? Hoezo, je komt hierheen?"

MarianneB "Uhm, Rhanko, wie komt er hierheen?"

Rhanko Pas op dat moment heeft Rhanko haar weer in de gaten. Hij weet nu werkelijk niet wat hij moet zeggen. Waarom moet Marina hem juist nu bellen?

Rhanko Zelfs voor zijn eigen gevoel een beetje kortaf zegt hij:"Wie denk je? De duivel?"

MarianneB Maar haar felheid had hij niet verwacht. "Ik stel je een normale vraag, en daar kan je normaal antwoord op geven!"

Rhanko Hij kan wel in huilen uitbarsten. Alles wat deze dag zo goed leek te gaan, werkt hij weer compleet weg. Alhoewel hij haar wel heel erg simpel vond reageren. Ze kon toch uit zijn reactie wel opmaken dat het z'n zus was?

MarianneB Als er geen antwoord komt, draait Marianne zich om en loopt naar de havenkant.

MarianneB Ze staart uit over het weide water van het IJsselmeer, zwijgend, terwijl de gevoelens in haar hoofd langzaam tot bedaren komen.

MarianneB Dan loopt ze terug naar de er verloren en beschaamd bijstaande Rhanko. "Laten we naar je boot gaan. We kunnen beter op het water zitten voordat die feeks hier aankomt," zegt ze zakelijk.

Rhanko Met z'n spreekwoordelijke staart tussen z'n benen loopt hij zowat achter haar aan.

MarianneB Even later zitten ze op de boot, en is Rhanko druk in de weer de wind goed in de zeilen te krijgen.

MarianneB Marianne leunt met haar ellebogen op de voorsteven, de wind in haar haren, de wijdse watervlakte voor haar.

MarianneB "Misschien is het wel bijna net zo mooi als de bergen. En ik heb dat nooit geweten."

Rhanko Rhanko voelt zich gevleid door de opmerking. Hij zat nog de hele tijd met het moment ervoor in z'n gedachten.

Rhanko "Ik ervaar dat als een groot compliment. Maar, en dat klinkt misschien iets over de top, maar ik had eigenlijk niet anders verwacht. Ik kan hier zo tot rust komen. M'n zorgen vergeten."

MarianneB "Ja, het is heel mooi. En zo... vredig." Zeker een kwartier gaat in stilte voorbij, terwijl Rhanko allerlei touwen aantrekt, knopen legt en andere klusjes opknapt.

MarianneB Dan zegt Marianne, nog steeds bij de voorsteven, nog steeds het meer op starend, heel zacht: "Zou je weer je arm om mijn schouder willen leggen?"

Rhanko Rhanko kijkt haar een beetje wantrouwend aan. Eerst vindt ze de arm storend, nu wil ze er wel een? "Weet je het wel zeker?" Hij kijkt twijfelachtig.

MarianneB Marianne draait zich half om. "Ja, ik..." Dan slikt ze, kijkt moeilijk, en draait zich weer terug.

MarianneB "Het is een hele stap voor mij. Dit is de eerste keer in anderhalf jaar dat ik ergens alleen met een man ben, zonder mensen in de buurt."

MarianneB "En een beetje bang ben ik wel." Even is het stil. "Maar ik had toch graag dat je een arm om mijn schouder legde."

Rhanko Stilletjes loopt Rhanko dichterbij. "Weet je", zegt hij, enerzijds plagend, anderszijds bloedserieus: "Ik weet nu werkelijk niet meer wat ik met je aan moet."

Rhanko "En dan durven vrouwen ook nog eens te zeggen dat ze mannen niet snappen?"

MarianneB Marianne draait zich om, en Rhanko ziet dat er een traan over haar wang glijdt.

MarianneB "Ik wil er niet hier en nu over spreken. Zou je me alsjeblieft even willen vasthouden?" Haar stem is smekend.

Rhanko Oke. Ze meent het. Heel voorzichtig pakt Rhanko haar beet. Hij gebruikt hierbij slechts zijn armen, bang om haar onzeker te maken.

Rhanko Z'n vuisten liggen op haar rug, te bang om ook maar haar weer op een manier bang te maken. Hij sluit zijn ogen, terwijl de wind langs zijn gezicht waait.

Rhanko Langzaam voelt ook hij een traan lopen, alhoewel hij zich afvraagt of die van de wind of van de spanning van de dag zou komen...

MarianneB Marianne drukt zich dichter tegen Rhanko aan, haar lichaam zachtjes schokkend.

MarianneB Na een tijdje houdt het schokken op. Wanneer ze naar hem opkijkt straalt er op haar betraande gezicht een brede glimlach.

Rhanko Langzaam aan begint de wind verder aan te wakkeren. Rhanko geeft haar een vlugge, maar diepe glimlach terug. "Misschien weet je nu waarom ik het weerbericht nooit vertrouw."

Rhanko Hij neemt de touwen in handen en roept naar haar:"Zou je me allicht kunnen helpen?"

MarianneB "Ja, natuurlijk..." Marianne klinkt licht onzeker. "Wat moet ik doen?"

Rhanko "Kan je dit touw even vasthouden? Dan kan ik het grote zeil laten vlieren."

MarianneB Marianne pakt het touw, en houdt het stevig vast. De wind steekt nu echt op, en aan de einder beginnen zich donkere wolken te tonen.

Rhanko Plots ontstaat er een rukwind. Rhanko kan niet voorkomen dat het grootzeil, voordat hij het heeft kunnen aanraken, een zwieper richting Marianne maakt en haar meeneemt, de toch wel aardige golven in.

MarianneB Het koude water omarmt Marianne, die proestend bovenkomt. Onmiddellijk slaat er weer een golf over haar hoofd.

Rhanko "Marianne... nee...shit..." Door de woeste wind moet ook Rhanko toekijken. Hij gooit een reddingsboei naar haar toe, in de hoop dat ze hem vangt.

MarianneB De reddingsboei valt netjes naast Marianne in het water, en ze klimt er snel op, waarna Rhanko haar krachtig binnenhaalt en weer op het schip helpt.

MarianneB Daar staat ze dan, nat en rillend van de koude, en bedenkt dat haar tas met warme kleding nog in Rhanko's auto ligt.

Rhanko Rhanko trekt zijn vest uit en trekt het over haar heen. Omdat hij het zo onhandig doet, valt ze bijna weer over de reling.

Rhanko Nog net op tijd kan Rhanko haar terug vast pakken. Hij pakt haar daarbij echter wel vol vast en samen vallen ze op het dek.

MarianneB Rhanko valt pardoes bovenop Marianne, hun gezichten slechts enkele centimeters van elkaar. Strak kijken ze elkaar aan, en Rhanko merkt dat Marianne zenuwachtig is.

Rhanko Rhanko kijkt haar diep aan. "Ik eh... de zee..." Dan, plots, boeit de zee hem niets meer. Hij ziet alleen nog die nog steeds vreemde vrouw.

Rhanko En op dat moment nadert hij haar met z'n ogen gesloten en met z'n lippen die de welbekende taal der liefde uitdrukken.

Rhanko Langzaam nadert hij Marianne...

MarianneB En zij blijft hem strak aankijken, rolt haar hoofd niet opzij, en wanneer zijn lippen de hare beroeren opent ze haar mond, en innig zoenen ze elkaar terwijl om hen heen een wolkbreuk losbarst en de regenstralen het dek striemen.

MarianneB Het begint al donker te worden wanneer Marianne en Rhanko uiteindelijk, geheel doorweekt maar volkomen gelukkig, het bootje weer terug de haven in hebben gestuurd.

MarianneB Zodra ze aan wal stappen komt er een vrouwfiguur op hen af, die kennelijk op hen stond te wachten onder de luifel van een havenkroeg. Nog voordat ze halverwege hen is begint ze reeds te kijven.

Rhanko Demonstratief slaat Rhanko een arm om Marianne heen, terwijl Marina nog steeds om hen af komt lopen. Ze zet voor de vorm weer eens haar meest gefrustreerde blik op.

Rhanko "Nou... Heb je nu je zin? Lekker lopen seksen met een vrouw op het water? Vind je zeker wel spannend om een vrouw zo in je macht te hebben?"

Rhanko Het liefst zou Rhanko haar op dit moment hebben willen slaan, maar een blik naar Marianne geeft hem de rust om dit niet te doen.

MarianneB En Marianne klinkt inderdaad volkomen rustig wanneer ze zegt: "Ik stel voor dat u verdwijnt. Rhanko is oud genoeg dat zijn zus niet meer op hem hoeft te passen."

Rhanko Met een cynisch lachje kijkt de kleine, donkerharige vrouw richting Marianne. "Ah, ik zie dat u mijn taak heeft overgenomen daarin?"

MarianneB Marianne lacht haar meest onschuldige glimlach. "Inderdaad. Vindt u ook niet dat hij zo goed zoent?"

Rhanko De blik van de vrouw koelt binnen een flink tempo af naar een dieptepunt. Ze kijkt zakelijk naar de twee mensen. "Nou... het enige wat je wel hebt gedaan is een keuze maken, nietwaar, Rhannetje?" Rhanko's nekharen gaan recht overeind staan op het moment dat Marina die naam gebruikt. Zo noemde zijn ex hem altijd...

MarianneB "Misschien dat je ons nu met rust zou willen laten? Ik neem aan dat je hier vannacht langs de havenkant nog veel werk te doen hebt."

Rhanko Ook al is hij enigzins gevleid dat Marianne het zo voor hem opneemt, nog altijd kan hij niet waarderen dat zowel zijn zus beledigd als dat ze zich zo geëmancipeerd gedraagt.

Rhanko Maar om een of andere reden stoort het hem bij deze vrouw totaal niet. Altijd moest hij voor zichzelf opkomen. Het voelt voor hem als een verlichting dat zij hem zo beschermd.

Rhanko "Kom, we gaan. Laten we geen woorden meer vuil maken. Ik vind het zo genoeg geweest." Demonstratief loopt hij weg.

Rhanko "Bedankt dat je het zo voor me opnam. Altijd heb ik op moeten boksen. Het is fijn wanneer er iemand is waartegen je jezelf niet op zo'n manier hoeft te bewijzen."

Rhanko Hij geeft haar een tedere kus op de wang.

Rhanko Het is al vrij donker wanneer Rhanko Marianne naar huis rijdt. De straten zijn al verlicht; geen kip is meer op straat te zien. Terwijl ze in de auto zitten, kijkt Rhanko voor zich uit.

Rhanko Hij kijkt eens in z'n achteruitkijkspiegel. Beetje bij beetje droomt hij weg van alles wat hier gebeurd is. Hij wil haar nog zoveel vertellen.

Rhanko Maar de woorden schieten hem tekort. Hij kan zich niets meer bedenken dan: "Eh... bedankt voor vandaag."

MarianneB Marianne lacht, en hij kan alleen denken dat hij een zon ziet lachen. "Laten we snel weer afspreken."

Rhanko "Ja. Echt snel ditmaal. Ik weet dat we het beiden druk hebben, maar ik heb het gevoel dat we nog niet klaar zijn." Hij verdrinkt bijkans in haar ogen en haar zoete lippen.

MarianneB Wanneer ze bij haar huis zijn aangekomen stapt ze uit. "Woensdag?", vraagt ze.

Rhanko "Ja, woensdag." Hij kijk haar nog lang na terwijl ze langzaam het pad oploopt. Eigenlijk wil hij haar nog roepen, nog zoveel zeggen. Maar woorden schieten te kort.

MarianneB Bij haar deur draait ze zich nog eenmaal om en wuift; dan verdwijnt ze in het appartementengebouw.

DERDE DATE

MarianneB Woensdagavond is het weer helemaal opgeklaard. De zon schijnt nog, er is geen wolkje te zien, en de avond is zonder mee zwoel te noemen.

MarianneB Uiteraard is Marianne exact op tijd; Rhanko is nog niet te zien. Met vlinders in haar buik gaat ze aan een tafeltje op het terras van Bella Donna zitten.

MarianneB Wijs geworden van de vorige maal bestelt ze een Crodino, en probeert vervolgens de tijd te doden door de kaart te bestuderen - maar echt kan ze zich niet concentreren,

Rhanko Hoe kon hij dit nu weer voor elkaar krijgen? Hij stond op het punt om weg te gaan en weer belt ze zus hem op. Hij heeft nog een half uur dat gezeik aan moeten horen.

Rhanko Hijgend komt hij uit het park aanzetten, van waaruit hij al op het terras kan uitkijken. Hij zwaait alvast naar Marianne. Gelukkig is hij nog op tijd. Een warm gevoel besluipt hem van binnen.

MarianneB Vanachter haar derde Crodino - nu al een verstandige keuze, dus - zwaait ze terug naar hem. Nog even kijkt ze of haar mooie outfit goed zit - ze wil er op haar best uitzien.

Rhanko Nog nahijgend komt hij aangelopen. "Sorry.. ik eh... was wat verhinderd." Nu pas komt hij erachter dat hij nog steeds in z'n kostuum rondloopt. Hij was net bij een hoogleraar geweest, die hij nog niet kende.

MarianneB Maar Marianne lijkt zijn pak wel te waarderen - ze kijkt er althans goedkeurend naar.

MarianneB "Heb je nog aan me gedacht?", vraagt ze schalks.

Rhanko Met een zakelijk gezicht zegt hij: "Nee, geen tijd voor gehad." Dan zet hij plots een brede glimlach op en zoent hij haar op haar wang. Uitgeput gaat hij zitten.

Rhanko "Natuurlijk."

MarianneB "Heb je een drukke dag gehad?" Marianne wenkt een ober.

Rhanko Pas op het moment dat hij eindelijk goed is bijgekomen, heeft hij in de gaten hoe goed Marianne er uit ziet. "Nou, dat valt wel mee. Alleen een nogal lastig telefoongesprek. M'n zus weer."

Rhanko Op dat moment zit hij werkelijk te genieten in de zon. "Je ziet er stralend mooi uit, Marian."

MarianneB Marianne lacht breed, en retourneert het compliment. Dan komt ze terug op zijn opmerking. "Misschien moeten we er eens een weekje tussenuit, Rhanko, naar de bergen - ergens waar onze zussen ons niet kunnen storen."

MarianneB Nog voordat Rhanko antwoord kan geven kijkt Marianne verstoord op, en wordt dan heel bleek.

MarianneB Achter Rhanko staat een zwaargebouwde man, een jaar of dertig, die Marianne woedend aankijkt.

MarianneB "Vuile hoer! Weet je niet meer wat ik je gezegd heb?" Marianne stottert alleen wat, kan geen zinnig woord uitbrengen.

Rhanko Meteen staat Rhanko op. Er is een soort van blinde woede in hem te zien. "Heb jij ooit manieren geleerd? Waag het niet om een stap dichterbij te komen!"

MarianneB Hans wijkt echter geen centimeter.

MarianneB "Zo, dus jij denkt dat je mij aankan? Vuile buitenlander." Hans spuugt op de grond.

MarianneB "Als je nu weggaat sla ik je niet in elkaar."

Rhanko "Wat? Denk je nu werkelijk dat ik voor zulke arg..."

Rhanko Nog voordat Rhanko zijn zin heeft afgemaakt, voelt hij de zware vuist van Hans. Het wordt snel zwart voor hem terwijl hij naar de grond neerstort.

MarianneB Voor haar ogen ziet Marianne Rhanko worden neergeslagen - en voor de eerste maal komt de moed in haar op om aan Hans tegenstand te bieden.

MarianneB Ze staat op, en kijkt Hans recht in zijn ogen. "Hans, je bent een loser, en ik wil niets met je te maken hebben. Ga kleine kinderen pesten voordat ik de politie roep."

HansK "Wat, wil je nu plots opkomen voor die vieze buitenlander? Hoe diep ben je gedaald Marianne. Ik kon je zoveel bieden."

MarianneB Marianne lacht, schamper, minachtend.

MarianneB "Jij, Hans, jij kon mij helemaal niets bieden. Jij hebt geen idee wat liefde is. Waar anderen een hart hebben, heb jij een vuist. Jou in mijn leven laten was de grootste fout die ik ooit gemaakt heb - maar ik dacht dat het zo hoorde."

MarianneB "Maar geloof me, Hans, ik heb geleerd dat het niet zo hoeft te zijn. En nu zal ik nooit meer voor je vallen, voor jou en je botte manipulaties."

HansK "Pff.. stik dan maar in die schapenneukers van je. Het kan me niet eens meer boeien. Je bent toch al verloren."

HansK Stil loopt hij weg bij haar, een diepe stilte achterlatend.

MarianneB Maar Marianne roept hem nog achterna:

MarianneB "En als je een man bent, zorg dan eens voor het kind dat je bij mijn zus hebt gemaakt!"

MarianneB Dan knielt ze neer bij Rhanko.

Rhanko Langzaam werken zijn zintuigen weer zoals ze dat moesten doen. Wanneer hij zijn ogen open doet, ziet hij een kleine menigte voor zich staan.

Rhanko "Ik.. eh... Marianne? Er is toch niets gebeurd verder? Is alles goed met je?"

MarianneB "Alles is goed, maak je geen zorgen." Ze smoort de woorden die hij ging zeggen in een vurige kus.

Rhanko De kus wordt volledig beantwoord door hem. Terwijl hun tongen een zwoel spel spelen, legt Rhanko een arm om haar middel heen.

Rhanko Een verdwaasde menigte kijkt stilletjes mee naar de liefde die tussen de twee uitvloeit.

MarianneB "Laten we morgen al weggaan. Naar de bergen. Weg van iedereen die ons uit elkaar wil houden," fluistert Marianne.

Rhanko Even is er een stille twijfel bij Rhanko. "Maar jouw werk? Maar mijn we..." Al snel maakt hij z'n zin niet meer af.

Rhanko Diep kijkt hij haar in haar ogen aan. De woorden vloeien van zijn lippen af:"Ja. Ja, ik ga mee. Ik wil die vrijheid samen met jou."

Rhanko "Jij hebt mij immers die vrijheid gegeven."

MarianneB "En jij mij de mijne." Ze glimlacht, en kijkt hem teder aan; strijkt hem door zijn haar. De meeste mensen lopen weg, enigszins beschaamd.

*** EINDE ***

NABESPREKING

MarianneB 1. Blijven ze bij elkaar?

Rhanko Hmm... moeilijk...

Rhanko Ik ga ervan uit van wel. Rhanko is een hoop veranderd.

MarianneB Ik denk het wel. Ze hebben zichzelf gevonden, en zijn nu sterk genoeg om daadwerkelijk iets op te bouwen.

Rhanko Ja. Naast het feit dat ze elkaar hebben gevonden, hebben ze tegelijk zichzelf gevonden.

MarianneB 2. (a) Wanneer werd Rhanko verliefd op Marianne?

Rhanko Hmm... Op de boot.

Rhanko Nadat Marianne een traan had gelaten toen ze zei:"Ik kan het niet uitleggen, maar houdt me vast."

MarianneB Oe, mooi. :)

Rhanko 2. (b) Wanneer werd Marianne verliefd op Rhanko?

MarianneB Ik denk dat dat gebeurde tussen de tweede en de derde date. Tijdens dat avontuur op de boot was ze te veel overstuur om echt te beseffen wat ze voelde, maar in de dagen erna merkte ze dat ze echt niet bang van Rhanko was en alleen maar verliefd.

MarianneB Toen durfde ze het voor zichzelf toe te geven, in ieder geval.

Rhanko Ja.

Rhanko Maar persoonlijk vond ik het al duidelijk blijken toen bleek dat ze beiden eenzelfde probleem hadden.. toen zij zo tekeer ging tegen Rhanko's zus.

MarianneB Ja, maar dat had nog de 'rush' van het moment kunnen zijn. Maar uiteraard, toen speelde het al wel. :)

MarianneB 3. Wat zijn hun lange termijn kansen? Wat gebeurt er in de toekomst?

Rhanko Hm.

MarianneB De eerste vraag hebben we al beantwoord bij 1.

Rhanko Ja, volgens mij wel.

Rhanko In de toekomst zal er een confrontatie komen tussen Rhanko's zus en Marianne

MarianneB Blijft de tweede vraag. Ik denk dat ze terug gaan naar de stad waar ze woonden, maar dat ze de kracht hebben om hun familie in bedwang te houden.

MarianneB Ja, dat moet haast wel.

MarianneB Maar ik denk dat de zus zich ofwel moet schikken, ofwel dat Rhanko haar nooit meer wil zien. Wat denk jij?

MarianneB Hans zullen ze zeker nooit meer zien.

Rhanko Absoluut... wat een lul was dat :D

MarianneB Vooral dat hij een relatie aanging met de grote zus van het meisje dat hij ongewenst zwanger had gemaakt. :D

Rhanko :D

Rhanko Hmm... Ik denk dat Rhanko heel erg uiteengereten wordt door twee kanten. Z'n zus is de enige die ook het oorlogstrauma heeft meegemaakt. Ik denk dat dat ervoor zorgt dat z'n zus Marianne zal leren accepteren.

MarianneB Ok, koel.

MarianneB Misschien zullen ze elkaar nooit echt mogen, maar ze kunnen tenminste door 1 deur, Marianne en Marina.

Rhanko Exact.

Rhanko Wat dat betreft: Rhanko zal er moeite mee hebben om het gehele verhaal te vertellen, maar uiteindelijk zal blijken dat z'n gehele familie ex zus door de soldaten is vermoord en in een massagraf ligt.

MarianneB Oei.

MarianneB Marianne ziet haar ouders nooit meer. Haar zus nog wel eens, maar ik vraag me af of het daar nog goed mee gaat komen.

MarianneB Misschien vindt die ooit nog wel een goede vent?

Rhanko Dat zou best kunnen. Wanneer ze ziet dat Rhanko en Marianne goed met mekaar kunnen opschieten...

MarianneB Dat niet alle mannen klootzakken zijn.

Rhanko Exact.

MarianneB Ik ben wel bang dat het hele verhaal een beetje een kink wordt in de carriere van Marianne.

MarianneB Simpelweg omdat ze geen 80 uur per week meer wil werken, en niet meer zo kil en zakelijk is.

Rhanko Nee.. ze zal menselijker worden. En juist menselijkheid is een heel groot goed voor managers.

MarianneB Absoluut. Het wordt een stuk leuker op het werk. :) Maar ze schopt het wellicht niet tot directeur.

Rhanko Nee, allicht niet.

MarianneB Krijgen ze ooit kinderen?

Rhanko Maar ze wordt een ontzettend goeie manager... want ze kan ook met persoonlijke problemen van medewerkers omgaan.

Rhanko Hmm..

Rhanko Persoonlijk zeg ik: ja.

Rhanko Maar dat is nergens op gebaseerd. Behalve dat ik later ook kinderen wil :P

MarianneB Ja, ik denk het ook wel. En dat Marianne af en toe helemaal gek van ze wordt, omdat het haar leven zo onrustig maakt. ;)

Rhanko Aan de andere kant, naar de personages gekeken: nee. Want ze willen beiden juist vrij blijven.

Rhanko Waarschijnlijk duurt het dus heel lang???

MarianneB Ja, misschien dat.

Rhanko Of een foutje ;)

MarianneB Dat zou Marianne nooit gebeuren. ;)

Rhanko Heheh... in de bergen zijn morning-after pills moeilijk te verkrijgen :P

MarianneB Denk je nu werkelijk dat ze vergeet haar strips met pillen mee te nemen? :)

Rhanko Neuh... maar toch :P

Rhanko Ze is verliefd...

Rhanko Soit.

MarianneB Koel hoor.

Rhanko Om dit te beďndigen... ik vond het echt heel erg gaaf.

MarianneB Dat je de karakters goed genoeg kent om deze discussie te hebben.

MarianneB Ik vond het ook erg gaaf!

Rhanko Uhhuh :)

MarianneB En dat na, wat is het, zes a acht uur spelen?

Rhanko Exact.

Rhanko Je kent je personages zo goed.

Rhanko Misschien wel beter dan bekant alle personages die ik ooit heb gespeeld.

MarianneB Het idee dat je 3 jaar met een karakter moet spelen om hem te leren kennen... in de vuilnisbak van de slechte RPG dogma's!

Rhanko :D

MarianneB Ja, inderdaad. Ik kan niemand bedenken die zo levend was.

Rhanko Damn... Soms ben ik briljant.. Bijvoorbeeld op het moment dat ik dit voorstelde :D

MarianneB Jawel. :)